Ik wil Sofie

Een zaterdagavond die begon als zoveel andere. Eerst even werken in het plaatselijke cultuurhuis om om 20u ’s avonds af te zakken richting die fameuze bar: De Ladder. Een tweetal optredentjes maakten de avond min of meer ‘speciaal’, maar net zoals zo dikwijls kende je de bands wel via via. Ik sprak af met één van mijn beste vrienden aan het cultuurhuis. Niet te vroeg, want onze thuisstede is nogal gekend voor zijn typische late start… Voor de veiligheid dan maar nog even een opwarmertje drinken waar ik Jan – mijn makker – even wat opbiechten moest. Deze avond had alle ingrediënten om uit te draaien op een typische, quasi wekelijkse alcoholdecadentie maar met één verschil. Eén iets veranderde alles: Sofie was er aanwezig. Hem even een heads-up geven, dat vond ik ongewoon vriendelijk van me. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Sofie. Een beetje zacht als zijde, maar hard als jute. Lief, maar ook furieus. Hoe heerlijk die naam begint te klinken eens je er bepaalde gedachten aan koppelt. Eigenlijk kende ik haar geeneens zo goed. En dat op zich is al een gigantisch eufemisme. Een goeie vriendin van me was een goeie vriendin van haar. Zo ontmoette ik haar twee weken voordien. Vanavond ging Sofie er zijn, dat had ze me verteld. Hoe gebeurt dat ook tegenwoordig? Eén keer kom je elkaar tegen, daarna leer je mekaar zomaar even digitaal ‘kennen’. Een mooi uitvloeisel van de sociale media, gok ik. Sofie… Die naam straalt toch wat. Net zoals haar ogen! Ik dwaal.

Bijna negen uur was het, toen we aankwamen in De Ladder. En jawel hoor, geen moment te laat noch te vroeg. De band stond nog helemaal niet klaar, zoals gewoonlijk. Goeie ouwe Jef – de gitarist van dienst – was al half aan het lallen te midden een overvol café, stevig houvast zoekend aan de toog. Net zoals zovelen. Hij herkende me nog, dus het komt wel goed… Toch? Jan en ik vonden een plaatsje om ons te stationeren. Tussen de pinten en het volk door zocht ik naar Sofie. Onopvallend, dacht ik. Ongezien, hoopte ik. The Lonesome Ladies waren zich zowaar al aan het klaarzetten toen ik de twee vriendinnen zag. Wat onwennig groette ik Sofie, even onwennig groette ze me terug. Net toen ik een gesprek op gang wou brengen, begonnen The Ladies. Even kwiek als ze kwamen, waren beide dames weer verdwenen…

Een uurtje later ging ik de dames – en vooral Sofie dus – even opzoeken. In de gang tussen de toiletten en de bar vond ik haar alleen terug. Een ongewone plaats misschien, en weinig romantisch, maar één iets viel me op tijdens dat gesprek: het vuur in haar ogen. Die mix van een groenbruine buitenrand en een felblauw centrum maakte voor eens ook een man week in de knieën. Dat en dat vuur: een dodelijke combinatie. Wegzinken kon je, in die vlammende zee. En wegzinken is net wat ik leek te gaan doen. Eventuele brandwonden en ademloosheid terzijde, leek dit toch subliem te zijn. En zij maar praten. Een tegenwerking bleef niet lang op zich wachten… Het verhaal over haar ex, die ook aanwezig was in hetzelfde café, zette even een domper op mijn tijdelijke verzinking in de gelukzaligheid. Naarmate haar verhaal zich ontwikkelde, leek de sfeer heel wat serieuzer te worden. Met andere woorden: ze werd kwaad. Ze werd kwaad en zette een anderhalve stap vooruit. Overigens, weinig zaken die zo opwindend zijn als een kwaaie dame, nietwaar? Die woede tegenover haar ex vertaalde zich vlug in actie. Die kerel was namelijk een dj en tussen de posters die de hele muur bedekten, hingen er twee die zijn naam scandeerden.

Er hingen er twee, inderdaad. En ze stond klaar om de muur volledig tot een kaal geval te reduceren…

En dat, wel, dat deed wat met me!  Voor ik het goed en wel besefte had ik haar vast aan beide armen. Van een krachtige poging om zich los te wrikken gingen haar bewegingen naar spastisch tegengestribbel. Met één laatste ruk schudde ze zich los en draaide Sofie haar om. De intensiteit van deze ontmoeting nam daarmee niet af. Het kleefde in de atmosfeer. In de ruimte rondom ons. In de lucht tussen ons. In haar ogen… Even kon ik weer wegzinken in die zee van vuur. Heel even maar. Voor ik het wist vond ik mijn lippen terug tegen de hare. Onder de hare. Boven de hare. Genieten. Puur genieten. Eenmaal trok ze zich terug. Eén moment van twijfel. Eén seconde van spijt? Lang liet ik die pauze niet duren en drukte ik haar lichaam tegen het mijne. Snel voelde ik hoe de cirkel zich sloot. Hoe Sofie meeging in het moment met één hand op mijn onderrug en één hand in mijn nek. Terwijl onze lippen intiem converseerden, vond ik het zenuwcentrum van mijn lichaam terug op het puntje van mijn tong.

Zo een aantal minuutjes verdwijnen uit de realiteit: ken je dat? Nee? Wel, dan ken je haar niet. Mijlenver leek die werkelijkheid. Alsof ik even ging zweven, al klinkt dat wat cliché. Met de beide voetjes landden we op de grond. Want nee hoor, we waren hier niet alleen. Zo stonden we daar, in de gang tussen de toiletten en de bar van een tjokvol café… Op sereniteit moet je hier niet hopen. Even werd het ongemakkelijk. Even keken we weg van elkaar. Verdwaasd en vertwijfeld. Los van elkaar en snakkend naar houvast. Niets is zo confronterend als de kille toets van de realiteit.

“Ik wil haar,” dacht ik toen. Ik wil haar. Ik wil Sofie.

De deur van de bar zwaaide voor een zoveelste keer open. Jan kwam binnen, nam me bij de arm en sleepte me mee. De hele tijd verhaalde hij waarom. Ik had er geen oor voor. Parels voor de zwijnen dus. Verdwaasd, vertwijfeld en nog steeds vooral verstomd staarde ik Sofie aan tot een muur en een deur daar anders over beslisten.

 

PS: dit verhaal werd ons ingestuurd door Karel Deprez. Je kunt hem volgen via Twitter en hij beloofde ook een vervolg op dit verhaal. Heb jij een leuke tekst die je hier al dan niet anoniem wil plaatsen, mail die dan naar hello(at)poepeklets.be.

Ontdek meer

  • Ik wil Sofie (het langverwachte vervolg) 1 mei: een hoogdag voor de socialist. Een hoogdag, althans voor de old school socialist. Ik, ik zou die dag vieren. Die woensdag. Niet vanuit enige vorm van geloof in die ene dag, maar […]
  • I love surprises – 210th luxury boxes Ik kwam met luxe lifestyle-merk 210th in contact na een blogpost rond erotiek en marketing (die vind je hier). Daarin werd de vraag gesteld hoeveel mensen informatie willen/kunnen delen […]
  • Het naaktmodel – Zijn ding Dit is belangrijk. Dit is van levensbelang, die eerste zin. En toch lukt het me niet. Ik slaag er niet in neer te schrijven wat van me wordt verwacht. Vreemd, want ze gaf me een […]
  • Tweede scène Het kaarsvet druppelt zacht op mijn naakte vel. Er is nauwelijks geluid, en zo achterover gebogen kan ik Leeuw niet meer zien. Met elke druppel die landt, schiet een nieuwe, korte maar […]
  • Eerste scène In de vestiaire kleed ik me uit. Eerst de strik, dan het hemd en de jeans, vervolgens het korset en mijn slip. Ik overhandig mijn duimboeien met de sleutels aan Adelaar, die zal ik niet […]
  • De nieuwe GSM. 'Ik heb een nieuwe gsm.’, stuurt ze. ‘Hij is roze!’, voegt ze er nog aan toe. ‘Ik zag het en echt erg vind ‘k het niet.’, antwoord ik enthousiast. Dat ‘k het niet zo erg vind, kan […]
The following two tabs change content below.
Kenny

Kenny

27, both eyes wide open. Exploring the world on- and offline.
Kenny

Latest posts by Kenny (see all)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.