Ik wil Sofie (het langverwachte vervolg)

1 mei: een hoogdag voor de socialist. Een hoogdag, althans voor de old school socialist. Ik, ik zou die dag vieren. Die woensdag. Niet vanuit enige vorm van geloof in die ene dag, maar enkel vanuit realiteitszin. Op 1 mei heb ik immers vrij, net zoals zovelen. Dus eigenlijk is vooral de avond van 30 april een reden tot feestgejoel. Een leuke dinsdagavond dus. Is er trouwens een betere plaats dan Gent om je even weer jeugdig te gedragen? Is er een betere plaats dan Gent om de vooravond van de hoogdag der socialisten luidkeels in te zetten? Tweemaal ongetwijfeld, maar ik ken die plaats niet. Nog niet.

Met Maarten en zijn vriendin Emilie sprak ik af in de vooravond, na ieders werk. Een bevriend koppel ging ook mee. Een avondje ‘het vijfde wiel aan de wagen’ spelen: moet leuk zijn! Ondertussen was ik al een drietal dagen Proximus aan het vereren met quasi non-stop correspondentie met Sofie. Ah Sofie. Die euro’s aan sms’en zijn elke cent daarvan waard. Over wat hadden we al niet gepraat? Over alles. Echt alles. En vooral ook over niks eigenlijk. Als je ècht wil praten, dan doet het topic er niet zo veel toe. De persoon: dat is alles. Sofie was even alles. Snel gaat dat zo. Misschien zelfs te snel, zo op een onpersoonlijke en zelfs irreële manier. Die digitalisering ook hé… Jawel dus: pessimist ben je voor het leven. Doseren is de truc, hoop ik.

Die avond spendeerde ze ook in de meest West-Vlaamse stad van Oost-Vlaanderen. Sofie in Gent. Ik in Gent. Ik moest haar zien. Zij mij blijkbaar ook. Elk van ons was wel op weg met zijn eigen vrienden. Vrienden die niet meteen zouden mixen. En als vijfde wiel aan een wagen, heb je niet veel te opperen over welke mengelmoes je graag had verzonnen. Hopen op het beste dus, maar ook met zijn vijven het plezier danig opzoeken… Een tweetal uurtjes na middernacht was het zover. Aan hun kant bleven enkel Sofie en een vriendin over. Enkel wie telt dus, plus nog iemand anders. Ze sms’te waar ik zat en of het daar tof was. En ja hoor, ze zakten af. Twee uur ’s nacht op een feestavond in Gent… “Goed dat ik niet met de auto ben,” zou een redelijk correcte reactie geweest zijn. Mijn modus? Sterk beneveld! “Aan mijn dansen kon je dat wel niet zien,” had ik graag gezegd. Maar dat zou een uitspraak zijn van het Bill Clinton kaliber.

Niet veel later las ik een sms dat ze er zowat waren. ‘Niet veel later’, geen idee of dat klopt. Ik, ik maakte nog steeds de dansvloer onveilig. Schenentrappen als Joey Barton: wel, dat hoort erbij. Gelukkig was ik wel niet de enige. Daar was ze dan. Plots, onaangekondigd. Toch redelijk verwacht. Op een armslengte van me verwijderd. Tussen ons? Aardgas, snakkend naar wat vuur. “En net op dat moment draaide de platenboer een ware slow, zoals van in die ver verwijderde prepuberale jaren.” Dat had ik graag kunnen beamen. Dat kon ik ook aan. Maar de tijd van ‘slows’ is al lang voorbij. Calvin Harris samen met Rihanna: dat is toch net weer wat anders. Goed! Ik zag haar stilstaan een metertje van me weg. Popelend om te dansen. Ik stond daar waarschijnlijk heel wat laconieker. Droogstoppelig stilstaan ligt dan ook meer in mijn natuur dan ritmisch rondhuppelen…

Deze keer nam Sofie het initiatief en sprong ze dichter, pakte ze me vast om me snel even te zoenen en begon ze mee te bewegen met de muziek. Haar handen nog steeds om mijn middel. Mijn bewustzijn nog steeds zoek in die dubbele, groenblauwe oase. Zot is het, wat enkel één blik met je doen kan. Eén paar ogen gevangen door een ander paar. Ze meeslingerend van links naar rechts. Van boven naar onder. Het virtuele aardgas tussen ons beiden hevig ontstekend. Terwijl ik volop trachtte ritmisch mee te bewegen, pakte ik haar op mijn beurt vast. Beginnend in haar zij en tactisch zakkend. Seconden later stonden we zowat tegen elkaar: blijven dansen, blijven staren. Mijn rechterhand vond zijn weg over haar heerlijke kont naar de binnenkant van haar dij. Zachtjes knedend, quasi masserend bleef mijn hand daar gestationeerd. Even zag ik haar blik de hemel inschieten vergezeld van een lichte zucht. Geen kreun, maar een zucht. Zo zag het er toch uit. Horen kon ik het niet, want de muziek was nog steeds dominant. Wel de goeie soort van zucht, neem ik aan. Toch als ik de vluchtige, hemelwaartse blik mag geloven. De strengere greep in mijn zij en mijn rug deden me even blazen. “Gaan we even naar buiten anders?”, vroeg ik. “Ja!”

Het eerste woord dat ik van haar hoorde sinds die bewuste zaterdag: ‘ja’. Een ja geladen met een mengelmoes aan emoties. Welke? Geen idee. Maar vooral positieve, zou ik durven stellen… Ondertussen sleepte ik haar mee door het volk naar de uitgang. Mijn gedachten vastgepind op dat minutenlange ogenstaren. Of toch vooral die korte blik naar boven. Die bleef zich herafspelen in mijn hoofd. Een direct effect van eigen actie, zeg maar. Een zeker gevoel van macht zelfs. De warmte daarnet tussen haar benen begon zich net zo zeer  in mijn gedachten te manifesteren. Mijn rechterhand snakte naar een terugkeer. Alsof mijn hand zijn eigen thuis had gevonden. Daar. Tussen Sofies benen. Naar waar gingen we nu ook alweer? Juist: de uitgang! Buiten was het  iets minder drummen dan binnen maar nog steeds druk genoeg. Ik liet haar hand los en sloeg mijn arm om haar schouders. Op weg naar het water, waar het rustiger was of toch zou moeten zijn. Water. Eender waar in Gent vind je dat.

Een bankje, zomaar even aan de gracht. Op een vijftal meter van de brug die Gent Dampoort scheidt van dit stukje uitgangsbuurt. Van één van de bruggen. Ze ging zitten. Ik deed hetzelfde. Met mijn linkerbeen aan de ene kant en mijn rechter aan de andere. Mijn hart voor eens aan de goeie kant dus. Starend in haar ogen. Vond mijn rechterhand de weg naar haar bil en mijn linkerhand naar haar wang. Ik zag hoe ze wat opfleurde. Hoe die simpele aanraking haar niet onbewogen liet. Lichamelijk contact, hoe miniem ook, het blijft iets speciaals. Ik kuste haar. Snel, kort. Starend, kijkend naar wat de reactie was. Haar ogen bleven dicht. Ze zuchtte, nam mijn linkerpols vast en drukte die weg. Een kordate duw en een seconde later was alles anders. Alles versnelde en voor ik het wist had ze haar benen om mijn middel en haar tong in mijn mond. De tijd van miniem lichamelijk contact was over. De speeltijd was voorbij.

 

Dit vervolg werd geschreven door Karel Deprez. Je vindt hem op Twitter als @kareldeprez. Heb jij net als Karel een leuk, erotisch verhaal maar niet het platform om het te delen? Stuur het naar zijn(at)poepeklets.be

Ontdek meer

  • Ik wil Sofie Een zaterdagavond die begon als zoveel andere. Eerst even werken in het plaatselijke cultuurhuis om om 20u ’s avonds af te zakken richting die fameuze bar: De Ladder. Een tweetal […]
  • I love surprises – 210th luxury boxes Ik kwam met luxe lifestyle-merk 210th in contact na een blogpost rond erotiek en marketing (die vind je hier). Daarin werd de vraag gesteld hoeveel mensen informatie willen/kunnen delen […]
  • Eerste scène In de vestiaire kleed ik me uit. Eerst de strik, dan het hemd en de jeans, vervolgens het korset en mijn slip. Ik overhandig mijn duimboeien met de sleutels aan Adelaar, die zal ik niet […]
  • Een zwoele zomerdag Ken je dat, zo’n veel te warme zomerdag waarbij je haast fysiek de poolkappen voelt smelten en je bij elke stap die je zet druppels zweet voelt verdampen tussen je billen? Ken je dat? Vast […]
  • Mevrouw de procureur. Deel 1. Wel een kwartier sta ik deze morgen in de spiegel te staren. Ik moet er vandaag perfect uit zien. Het gebeurt niet zo vaak dat je naar de rechtbank moet hé. Waarom ik werd opgeroepen? ’t […]
  • Het sollicitatiegesprek Het was zover. Daar zat ik dan. Zoals het een goeie sollicitant betaamt zo'n 30 minuten te vroeg. 'Of ik even wil zitten? Er komt u zo iemand halen.', vraagt de vriendelijke receptioniste. […]
The following two tabs change content below.
Kenny

Kenny

27, both eyes wide open. Exploring the world on- and offline.
Kenny

Latest posts by Kenny (see all)

3 thoughts on “Ik wil Sofie (het langverwachte vervolg)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.