Het sollicitatiegesprek

Het was zover. Daar zat ik dan. Zoals het een goeie sollicitant betaamt zo’n 30 minuten te vroeg. ‘Of ik even wil zitten? Er komt u zo iemand halen.’, vraagt de vriendelijke receptioniste. ‘Ja hoor.’, antwoord ik met een zelfverzekerde glimlach. Ik neem plaats en kijk rond. Het gebouw leek al imposant aan de buitenkant en daar moet de binnenkant eigenlijk niet voor onderdoen. Althans de lobby niet.

Eigenlijk haat ik wachten dus ik weet met mezelf niet al te goed blijf. Ik kruis mijn benen over elkaar, zet ze terug naast elkaar, leun voorover, achterover. En net wanneer ik een aangename zitpositie heb ontdekt staat zij voor me. ‘Oh, hallo,’ zegt ze met een smile vol glimmende witte tanden: ‘U mag meekomen.’ Graag, denk ik bij mezelf en spring net iets te enthousiast recht. Op weg naar de liften weet ze me te vertellen dat ze op dit moment haar stage doet binnen het bedrijf. En dat ze dus het sollicitatiegesprek zal bijwonen.

Ik vraag haar of de stage meevalt, zij bevestigt en samen wachten we op de lift. Ze ruikt lekker. Dat besef sluipt samen met een heleboel beelden in mijn hoofd terwijl ik de cijfers boven de lift zie verspringen. Het sollicitatiegesprek is nu zowat het laatste wat bij me opkomt. Zij, ik, samen in een lift. De liftdeuren gaan openen en we stappen de lift binnen. Zij eerst, zo hoffelijk ben ik wel. Terwijl ze op verdieping 23 drukt, sta ik schuin achter haar. Mijn ogen dwalen af. Deels onbewust haast vanuit een dierlijk instict, maar grotendeels bewust. Van haar zachtkrullende donkerbruine haren over haar ranke rug en haar stevige billen tot haar ellenlange benen. Ik slik hoorbaar. De lift sluit zich terwijl zij me aankijkt en lacht. ‘Zal het lukken, denk je?’ vraagt ze oprecht geïnteresseerd. ‘Ah, ik ben goed voorbereid en heb wel zin. Dus dat komt wel goed.’ Terwijl ik de woorden uitspreek, merk ik de dubbelzinnigheid. De manier waarop ze teruglacht slaat me even uit mijn lood. Heeft zij ook die gedachten? Nee toch?

Te snel bereiken we de 23ste verdieping. Ze stelt me voor aan de teamleider en een verantwoordelijke en begeleidt me naar een kantoortje. Daar biedt ze me een koffie aan. Zwart, geen suiker of melk. Ik hou van sterke smaken. En weer zie ik datzelfde lachje van toen, in de lift. Alweer kijkt ze met een bepaalde glinstering in haar ogen. Nee toch? Ik twijfel of ik me het niet allemaal inbeeld? Dit kan toch niet?

De twee mensen in pak vuren vragen op me af. Wat mijn ambities zijn, wat mijn ervaring is, of ik al wel eens iets schrijf in mijn vrije tijd? Ik antwoord waar mogelijk kort en krachtig en met een vleugje humor. ‘Ja hoor, ik schrijf wel vaker in mijn vrije tijd. Erotische kortverhalen bijvoorbeeld, maar ik neem aan dat die niet meteen op de bedrijfsblog zullen komen.’

In mijn linkerooghoek merk ik dat zij schrikt. Dat haar mondhoeken opnieuw in diezelfde positie staan. Nog maar eens dat lachje. De twee pakken lachen ook. Groen en met een vleugje ongeloof. Alsof het ongehoord is om zoiets op een sollicitatie te vertellen. De vragen die volgen glijden wat van me af omdat zij mijn aandacht steeds vaker naar haar trekt. Kleine dingen doen het. De beweging van haar vingers over haar notities. De instemmende geluidjes wanneer ik antwoord.

‘We laten u zeker nog iets weten binnen een tweetal weken.’ De pakken praten in koor tegen me. Een ingestudeerd tekstje ondertussen. Ik luister niet langer. Het enige wat ik nog hoor is haar adem, het enige wat ik nog zie is hoe zij traagjes schrijft en af en toe opkijkt. Recht in m’n ogen. Iedereen staat recht, schudt elkaar de hand en neemt afscheid. Zij niet, zij gaat met me mee naar de lift.

Terwijl we staan te wachten en samen de cijfers boven de lift zien optellen, schuif ik een beetje dichter. Op fluistertoon vraag ik haar hoe ik het er van af heb gebracht. ‘Deed ik het een beetje goed, denk je?’ Ze bloost. Ik weet niet of het komt vanwege de vraag of de manier waarop ik ze heb gesteld. Feit is dat ze geen antwoord geeft. Toch niet tot we de lift in stappen.

Van zodra de deuren sluiten duwt ze mij tegen de hoek en kust me hevig op de mond. Haar handen woelen als een gek door mijn haren die ik voor de sollicitatie had getracht wat in model te leggen. Haar hele lichaam drukt hard tegen me aan. Ze bedwelmt me, ze overmeestert me. Nog voor ik goed en wel besef dat haar tong die van mij proeft, hoor ik in de verte een geluid. De lift. Gelijksvloer.

Even snel als ze zich op me gooide, rukt ze zich van me los. Verwilderd staar ik voor me uit terwijl de deuren openglijden. Aan haar zie je niets, zij heeft alles onder controle.Ze wandelt met me voorbij de receptioniste en wenst me nog veel succes in mijn verdere zoektocht. Niets verraadt dat ze daarnet haar prooi heeft gevangen. Niets, behalve dat lachje.

PS: Ik hoorde niets meer van de pakken terug.

Ontdek meer

  • Het naaktmodel – Zijn ding Dit is belangrijk. Dit is van levensbelang, die eerste zin. En toch lukt het me niet. Ik slaag er niet in neer te schrijven wat van me wordt verwacht. Vreemd, want ze gaf me een […]
  • Leesvoer Je ligt naast me. De donkerbruine lokken die vannacht door mijn vingers gleden steken boven het laken uit. Een vreemd aroma vult de kamer. Een mix van zweet, zaad en het parfum dat je […]
  • Vanilleseks en #wijvenweek Deze week is het #wijvenweek. Een week waarin blogsters zich van hun meest vrouwelijke kant laten zien, waarin zij aan wijverij doen. Volledig totaal compleet wijf zijn. En daar doe ik aan […]
  • Touching Gehaast, doorstappend om tijdig de trein te halen. Ik weet dat ik te laat vertrokken ben, maar ik moest en zou die paar mails toch de deur nog uit krijgen vandaag. Dus nu dan maar een […]
  • Shame I was an early-bird. My first sexual memory dates far back, when boxes were pirate ships, summer endless and my n'unkle a jungle gym. The couple next door had a daughter about the same […]
  • Hij weet het nog ‘Ik heb geen vervoer’, liet ik hem een beetje triest weten, ‘dus ik ga nog zien of ik er geraak’. ‘Anders kom ik je wel halen, geen probleem!’, zei hij, eigenlijk iets te enthousiast. […]
The following two tabs change content below.
Kenny

Kenny

27, both eyes wide open. Exploring the world on- and offline.
Kenny

Latest posts by Kenny (see all)

2 thoughts on “Het sollicitatiegesprek

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.